Disclaimer

De bijdragen aan het maatschappelijke debat, zoals op dit blog gepubliceerd, zijn bedoeld als ondersteuning van het recht op vrije meningsuiting. Mocht u desondanks in uw eer of goede naam aangetast worden, of nog erger dat u door deze teksten gekwetst wordt, lees dan eerst even de bijgaande disclaimer.

Thursday, November 16, 2017

De strijd tegen BDS, Jodenhaat en Antisemitisme in Amsterdam

De strijd tegen BDS gaat een nieuwe fase in, nu pro-Israelische activisten zonder reden van de straat gehaald worden en soms wel een week opgesloten worden. Al enkele keren hebben diverse mensen ingesproken bij de gemeenteraad van Amsterdam. Ze protesteren tegen de antisemitische leuzen en parolen van  pro-Palestijnse activisten als Simon Vrouwe en Robert-Willem van Norren. Ze zien een duidelijk verband tussen de antisemitische leuzen van Dyab Abou Jahjah, in de Nieuwe Liefde, antisemitische acties op de Dam en toekomstige terroristische aanslagen. Het Gemeentebestuur van Amsterdam laat het allemaal maar gebeuren. Gevaarlijk!

Dit is een voorbeeld van zo'n inspreekronde:

Wednesday, November 08, 2017

Waarom herdenken we de Kristallnacht?

Kristallnachtherdenking in Groesbeek
"Een inmiddels bekende activiste, Anne Fleur Dekker, zal daarbij te gast en aan het woord zijn. Hoe zien de jongeren herdenken, vrijheden en mensenrechten? Wat is hun antwoord op actuele vraagstukken rond racisme en fascisme? Waarvoor zetten zij zich in en wat kunnen wij van jongeren leren?"

Kristallnachtherdenking in Theater Perdu in Amsterdam
"De herdenking staat stil bij het verleden, maar wijst tevens  op de gevaren van racisme en vreemdelingenhaat die helaas, net als de jaren '30 van de vorige eeuw, weer volop rondwaren door Europa. De Kristallnacht en de gevolgen daarvan moeten ons daarom doen beseffen dat racisme en uitsluiting ten alle tijden moeten worden bestreden."

Portugese Synagoge
Het Centraal Joods Overleg herdenkt de Kristallnacht om blijvend te waarschuwen tegen elke vorm van antisemitisme en racisme in onze samenleving. Zowel in Nederland als elders. Wij willen dat alle burgers in ons land vreedzaam, respectvol en zonder discriminatie kunnen samenleven. Door stil te staan bij de Kristallnacht willen we het signaal afgeven alert te blijven. Voor antisemitisme en racisme mag nooit plaats zijn.

Zomaar drie citaten uit de aankondigingen van de Kristallnachtherdenkingen in 2017. Op  verschillende plaatsen in Nederland wordt morgen de Reichspogromnacht (Kristallnacht) van 1938 herdacht. Op 9 november 1938 vond in nazi-Duitsland de Kristallnacht plaats. Daarbij werden meer dan 1500 synagogen vernield, 400 joden vermoord en grofweg 30.000 Joodse mannen werden naar concentratiekampen gedeporteerd. Ook Joodse huizen, scholen, begraafplaatsen en ziekenhuizen moesten het ontgelden.

In alle drie aankondigingen wordt gewaarschuwd voor hedendaags racisme, fascisme, antisemitisme en discriminatie. De herdenkingen staan in het teken van het huidige maatschappelijke klimaat. Is dat altijd geweest?

Bij zo'n ingrijpende en vernietigende gebeurtenis, zou je verwachten dat we dat al sinds 1938 of in ieder geval sinds de Tweede  Wereldoorlog zouden herdenken. Niets is minder waar. Het thema is relatief jong. Sinds 1992 worden in Nederland Kristallnachtherdenkingen  gehouden.

Het thema "Kristallnacht" wordt zoals je hiernaast ziet, vooral in de jaren '80 en '89 in de kranten besproken. Er is een duidelijke relatie met de oprichting en het bestaan van de Centrum Partij en de Centrum-Democraten.
Als je de grafiek van de jaren '80 bekijkt, dan zie je de relatie met de opkomst  van extreem-rechts nog duidelijker. In 1988 wordt de relatie tussen de gebeurtenissen in de Kristallnacht en de huidige tijd het meest gemaakt.
De jaren negentig vertonen een interessant beeld. De ideologieën zijn dood. De Berlijnse muur is gevallen. de sociaal-democratie heeft officieel afstand genomen van de eigen socialistische ideologie. Wat is er nog om voor te vechten? De hele maatschappij lijkt wel één groot neo-liberaal paradijs. Of een neo-liberale hel, al naar gelang aan welke kant van het economische spectrum je staat.

Met de Joodse slachtoffers heeft het herdenken van de Kristallnacht eigenlijk nooit iets te maken gehad. De herdenkers willen waarschuwen voor de toenemende discriminatie, voor het fascisme en racisme in het algemeen.

De nieuwe sociale bewegingen springen in het ideologische gat, dat de linkse partijen hebben laten ontstaan en waarschuwen voor de gevaren van een op racistische grondslagen gebaseerde tweedeling in de samenleving.

De belangrijkste groep in dit verband is Nederland Bekent Kleur van Rene Danen. Deze beweging wist in 1992,50.000 mensen op de been te brengen  om te demonstreren tegen racisme. Racistische aanslagen in Duitsland waren de belangrijkste aanleiding. In hetzelfde jaar organiseerden ze ook de eerste Kristallnachtherdenking. De organisatoren moeten gedacht hebben:  Duitsland...racisme... Kristallnacht. Logisch.

De herdenking van de Kristallnacht is dus vanaf het begin in 1992 een links feestje geweest. Vreemd genoeg werden de verwijten en het modder gooien over en weer, er al meteen vanaf 1992 ingebouwd. In 1993 richten Rene Danen en  Abdou Menebhi samen de stichting Nederland Bekent Kleur op. Ook in die jaren zijn er al contacten met de Internationale Socialisten. Toch zullen deze twee anti-Israëlische elementen (Int. Socialisten en Abdou Menebhi) pas in 2004 tot volle bloei komen, als de Hamas leider Yassin door een Israëlische raket wordt vermoord en de Internationale Socialisten deze terrorist herdenken. Abdou Menebhi en andere leden van Nederland Bekent Kleur zijn bij het evenement betrokken.

Bij de Kristallnachtherdenking in november 2001 werd bijna uitsluitend over Pim Fortuyn gesproken. Nadat deze in 2002 werd vermoord, was Rene Danen volkomen in discrediet gebracht en werd de herdenking tot 2008 niet meer georganiseerd.  Ook in de jaren daarna wordt in de kranten nog regelmatig over het thema Kristallnacht geschreven zoals je hieronder kunt zien:


Bij de Kristallnachtherdenking in 2015 als het anti-Israëlische Arabische parlementslid, Haneen Zoabi, spreekt, staat Abdu Menebhi weer prominent vooraan, ook al speelt hij door de gebeurtenissen geen enkele rol bij de organisatie meer.

De statistieken laten zien, dat de meeste mediale aandacht wordt gegenereerd, als er een Palestijn bij een Kristallnachtherdenking wordt uitgenodigd. Dat het hele gebeuren niets meer met Nederland en niets meer met Jodenvervolging te maken heeft, is eigenlijk al vanaf 1992 duidelijk.

De herdenking van morgen in theater Perdu in Amsterdam spant wat dat betreft de kroon. Dries van Agt, die nog nooit enige blijk van mededogen  met Israëlische- of Joodse slachtoffers van terreur heeft getoond, spreekt.

Het past in een ontremde, van ideologische wortels ontrukte, linkse beweging, die van gekkigheid niet meer weet welke provocatie nu weer eens uit de kast gehaald moet worden. 

Tuesday, October 31, 2017

Overwinningen bij het Monument Joods Verzet in Amsterdam

"Het Monument Joods Verzet 1940-1945 is een monument in Amsterdam dat sinds 1988 op de hoek van de Amstel en de Zwanenburgwal, aan de zijkant van de Stopera staat. Het is opgericht ter herinnering aan alle joodse burgers die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen.

Het verzetsmonument is het werk van de Belgische beeldhouwer Josef Glatt en bestaat uit een metershoge zwarte granieten zuil met daarop afgebeeld de stenen tafelen. Op de zijkant staat in het Nederlands en het Hebreeuws een tekst van de profeet Jeremia: Waren mijn ogen een bron van tranen, dan zou ik dag en nacht wenen om de gevallen strijders van mijn dierbaar volk.

Initiatiefnemer van het monument was de in 1986 opgerichte Stichting Comité Joods Verzet 1940-1945, waartoe de Joodse verzetsstrijders Bennie Bluhm en Chaim Natkiel het initiatief namen."
(bron: Wikipedia)





In 2016 en in 2017 vindt er bij het monument voor het Joods verzet geen herdenking van de Pogromnacht van 1938 meer plaats. In dit blog wil ik uitleggen waarom dit als overwinning beschouwd kan worden.

In 2008 begint het blog Keesjemaduraatje te protesteren tegen de in zijn ogen 'ongemakkelijke Kristallnachtherdenking' bij het monument Joods verzet. Zijn grootste bezwaar: "Door te ontkennen dat de vervolging en vernietiging van Joden, Roma en Sinti op een zo grote schaal en met geïndustrialiseerde methodes zijn weerga in de geschiedenis tot nog toe niet kent, wordt geprobeerd de Holocaust tot een geschiedkundige gebeurtenis van normale proporties terug te brengen."

Sinds 2009 ben ik bij de herdenkingen van het Platform Stop Racisme en Uitsluiting op de Amstelhoek in Amsterdam aanwezig geweest. In die jaren heb ik met eigen  ogen  en oren kunnen waarnemen, dat de herdenking eerst gepolitiseerd, daarna ontjoodst en uiteindelijk een Palestijnse provocatie is geworden.

In 2009 is de herdenking georganiseerd door Rene Danen en de Internationale Socialisten. De herinnering aan voorgaande herdenkingen van de Internationale Socialisten, waar Ahmad Yassin, de leider van Hamas, werd geëerd, was zo indringend, dat een groep rond pastor Ben Kok besloot, met een Israëlische vlag in de hand, op het Joodse element in de herdenking te wijzen.

In november 2010 wordt op verschillende blogs opgeroepen opnieuw een "Ben-Kokje te doen" en Israëlische vlaggen naar de herdenking mee te brengen. Op deze manier willen de bloggers erop wijzen, dat bij de Pogromnacht 1938 alleen Joden vervolgd zijn en dat die herinnering dreigt te vervagen, door de aanwezigheid van de Internationale Socialisten. Een fluitiste die had zullen spelen zegt af, en ook een tweetal sprekers blijkt om redenen die zij in het midden laten ineens bedenkingen te koesteren. Vijftig mensen met Israëlische vlaggen laten een stevig tegengeluid horen. Zo stevig, dat Rene Danen zich niet laat zien.

In 2011 houdt de Joodse gemeenschap een eigen herdenking in de Portugese Synagoge. De aandacht voor de alternatieve herdenking door de Internationale Socialisten en Nederland Bekent Kleur bij het monument wordt daardoor minder. Tijdens de herdenking wordt een pamflet uitgedeeld, dat is ondertekend door Likoed Nederland, Amsterdam Post, Tora Yeshua and Keesjemaduraatje. In het pamflet protesteren de bloggers tegen het misbruik van de Pogromnacht door islamitische en extreem-linkse organisaties.

In 2012 is er weinig belangstelling voor de herdenking bij het  monument. Alle tegenstanders van Rene Danen en Anja Meulenbelt zijn die avond van de 9e november naar de Portugese Synagoge gegaan. Het regent een beetje en een zielig clubje van vijftien mensen staan rond de schrijver Abdelkader Benali , die het lot van de vluchtelingen in Nederland vergelijkt met de Tweede Wereldoorlog. De immigranten moeten namelijk voortaan, zo is een wetsvoorstel, vijf jaar wachten op een verblijfsvergunning en de Tweede Wereldoorlog heeft ook vijf jaar geduurd. Je moet er maar op komen!




In augustus 2013 wordt Jaap Mollema, hoofdredacteur van de Amsterdam Post, door een vrachtwagen overreden. De pro-Israëlbeweging is weer een stukje kleiner geworden. In dat jaar  is er geen tegendemonstratie tijdens de herdenking van de Pogromnacht 1938 bij de Stopera.

In november 2014 zegt Arjan Plaisier, de scriba van de Protestantse Kerken, zijn toespraak af. De organisatoren zijn nu behoorlijk pissig. Een woedende Lonneke Lemaire probeert tijdens de herdenking een Israëlische vlag af te pakken.  "Wij willen hier geen nationalistische symbolen, het gaat hier om Jodendom, en niet om een land". De jongerenimam Yassin Elforkani houdt een korte toespraak. Samen met hem lopen we na de plechtigheid naar de Portugese Synagoge en herdenken daar opnieuw.

Op een gegeven moment hoop je, dat de organisatoren van de alternatieve Kristallnacht tot inkeer komen en de ongelijke strijd opgeven. Niets is echter minder waar. De provocatie naar het Joodse volk vindt een voorlopig hoogtepunt, als het Arabische Knessetlid Haneen Zoabi een toespraak houdt. We schrijven november 2015. Het gehele publiek bestaat uit leden van het Palestina Komitee. Bij het Monument Joods Verzet wordt getrokken en gespuugd op Joodse activisten. Michael Jacobs wordt door de politie meegenomen en later weer vrijgelaten.



In 2015 besluit de actiegroep Time to Stand-up for Israel onder leiding van Sabine Sterk, zelf voor de 9e november 2016 een vergunning aan te vragen. Het enige doel is, om Anja Meulenbelt en haar Palestijnen niet langer het monument te laten bezoedelen. De opzet slaagt.

In 2016 wijken de Palestijnenvrienden uit naar de Uilenburger Synagoge. Massieve druk op het bestuur van de synagoge helpt niet en de herdenking gaat door. Activist Frank van der Linde wordt vlak voor de synagoge tegen de grond gewerkt vanwege wapenbezit. De besmetting van de herdenking van de Pogrom 1938 kent opnieuw een treurig hoogtepunt.

Burgemeester van der Laan roept twee leden van de groep Time to Stand-up for Israel bij zich en verbiedt de herdenking bij het Monument Joods Verzet. Hoewel de opzet toch al geslaagd is, wekt deze actie grote wrevel en onderlinge ruzie bij de pro-Israëlische actievoerders.

We denken dat we alles al gehad hebben:  Imams, terroristen, Palestijnen en Arabische afgevaardigden. Wat kan Anja Meulenbelt nu nog bedenken om tegen alle Joden in Nederland te zeggen: "Fuck You met je herdenking"?

9 november 2017 spreekt Dries van Agt tijdens de Kristallnachtherdenking in theater Perdu. Ik heb het niet zelf kunnen bedenken. Ik had verwacht dat Sylvana Simons of de tweede man van Hamas deze keer de toespraak zou houden. Maar Dries van Agt is ook een heel geslaagde provocatie.

Wat hebben we gewonnen?
Door acht jaar strijd, hebben we bereikt, dat de schandalige pro-Palestijnse en onwaardige vertoning niet meer plaats vindt bij het Monument Joods Verzet, maar in een afgesloten zaal.

Nu we dit hebben gewonnen, kunnen we onszelf weer met een goed geweten in de spiegel bekijken.

Sunday, October 29, 2017

Het frame van de minister van BUZA Sigrid Kaag

Ik verbaas me steeds weer over media-mensen, die in een frame trappen. Het maakt niet uit of  informatie wel- of niet waar is. Het belangrijkste is, dat als je er op reageert, het verhaal pas echt de wereld rond gaat. In het geval van Sigrid Kaag, tweede minister op BUZA, is zowel het frame als de informatie correct. Ze heeft in 1996 op Buitenhof, gezegd dat premier Benjamin Netanyahu de Israëlische bevolking niet vertegenwoordigt en dat haar schoonvader door een Joodse man is neergestoken.



Deze informatie ging in de marges van de internets, Facebook en Twitter, de wereld  over en werd door de officiële staatsmedia niet opgemerkt.  Ook al is het 21 jaar geleden, je mag toch wel vragen, waarom juist deze fanatieke pro-Palestijnse dame uitgerekend onze buitenlandse zaken moet behartigen. Is het een provocatie van Pechtold? Is het een geintje van een andere D66-olifant? We weten het niet.

Tom-Jan Meeus van het NRC meende dat hij de minister in bescherming moest nemen  en maakte een grote fout door niet het hele fragment af te luisteren. Sigrid Kaag zei in 1996 wel degelijk dat Benjamin Netanyahu het Israëlische volk niet vertegenwoordigt. Na de column van Tom Jan Meeus komt er schot is de zaak. Het wachten is op de Palestijnen die gaan reageren.

Dries van Agt met zijn Rights Forum pakt de handschoen op en probeert erachter te komen wie de 'valse informatie' de wereld in heeft geholpen. Het Rights Forum spreekt meteen van een lastercampagne en  heeft het over een "pro-Israëlische lobby" die deze campagne opgezet zou hebben.

De grote schuldige is:  "Cnaan Liphshiz, een redacteur van het Amerikaanse persagentschap Jewish Telegraphic Agency (JTA). De feitelijk onjuiste informatie die hij daarin over Kaag verstrekte, werd verspreid en uitvergroot door de Israëlische media en de Nederlandse Israël-lobby, waaronder het Centrum Informatie en Documentatie Israël (CIDI), de organisatie waarvoor Liphshitz eerder werkte." Nu heb je ze allemaal bij elkaar: CIDI, JTA en de pro-Israël-Lobby.

Intussen neemt niemand de moeite om het hele video-fragment eens goed te beluisteren, want dan waren ze erachter gekomen, dat Cnaan Liphshiz gewoon gelijk heeft. Alles wat hij Sigrid Kaag in de mond legt, staat gewoon op video.

De Pro-Palestijnse Lobby denkt al helemaal niet meer na en verspreid het bericht van van Agt op grote schaal. Het maakt ook niet uit als Keesjemaduraatje ze het fragment toestuurt. Ze zijn zo van hun eigen gelijk overtuigd, dat ze het niet meer horen.

  |
Het Frame
Dat moeten de dames en heren activisten nu toch eens begrijpen. Wat blijft er bij het grote publiek hangen? "Er is iets aan de hand met Sigrid Kaag!!"  Maakt helemaal niet meer uit dat het 21 jaar geleden gezegd is. Maakt niet uit dat ze intussen een grote ervaring bij de VN heeft opgedaan. Maakt niet uit dat het hele vredesproces toch al lang van de baan is. Wat telt is, dat wat op video is vastgelegd.

Thursday, October 26, 2017

Gesprek tussen Wiesje de Lange en Sigrid Kaag

In 1996 vond bij Buitenhof een hilarisch gesprek tussen de Joodse activiste Wiesje de Lange en  de gloednieuwe minister Sigrid Kaag van Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking, plaats. We kennen Wiesje nog van de vele lezingen voor de Christenen voor Israël. Ik sprak haar in 2010 in Wijk en Aalburg. Bij die gelegenheid vertelde ze mij dat ze het eerste deel van haar leven op de vlucht was geweest en het tweede deel van haar leven moest vechten. Nadat ze met haar man  en kinderen in Galilea was gaan wonen, werden er vanuit de Golanhoogte raketten op hen afgevuurd. Daarom was de oorlog van 1967 voor haar een bevrijding.

In het debat bij Buitenhof hoor je haar overtuiging duidelijk doorklinken: Joden hebben het recht in heel Israël te wonen.



In 2013 zocht ik haar vlak voor haar dood op in Jeruzalem. Ze sprak alleen nog over haar jeugd in Twente. Toen ze vier jaar oud was werd ze in een aardappelzak, voor op de fiets, naar een onderduikadres vervoerd. De jongeman die haar wegbracht werd bang voor de nazi's en dacht dat hij achtervolgd werd. Hij stopte bij een huis. Hij zette de aardappelzak met Wiesje erin op de keukentafel en verdween.

De oma van het gereformeerde gezin waar Wiesje per toeval was terechtgekomen zag haar komst als een wijzing van God. "Als we dit kind goed door de oorlog brengen, zal God ons redden". Zo overleefde zij de oorlog.

In de video zie je een diepgelovige vrouw, die gelooft in de profetieën in de Bijbel, tegenover een Nederlandse diplomate, die zowel persoonlijk als politiek nauw verweven is met de belangen van de Arabieren. Het is geen wonder dat ze volkomen langs elkaar heen praten. 

http://keesjemaduraatje.blogspot.fr/2013/09/wiesje-de-lange-gods-zegen-rust-steeds.html

http://keesjemaduraatje.blogspot.fr/2009/08/een-klaagmuur-in-rijssen.html

http://keesjemaduraatje.blogspot.fr/2006/04/nieuwsbrief-wiesje-de-lange-pesach-2006.html


Sunday, October 22, 2017

#Metoo maakt geen onderscheid tussen 'losers' en alfa-mannetjes

Er staan dit weekend maar liefst vijf pagina's met persoonlijke #Metoo verhalen in de NRC. Jonge vrouwen, maar ook een paar mannen, worden onzedelijk betast, worden uitgenodigd op hotelkamers, krijgen insinuerende seksuele opmerkingen te horen. Het artikel volgt de wereldtrend van openbaarmaking van ongewenst sexueel gedrag. De algemene teneur van de afgelopen weken is:  'Mannen  moeten hier een keer mee ophouden'. 

Alfa-mannetjes en 'losers'
In de reacties op de hashtag #Metoo van de afgelopen weken, wordt te weinig analyse naar de motieven van de seksuele intimidatie gedaan. Om dat te onderzoeken gebruik ik de termen alfa-mannetjes en 'losers'.

Alfa-mannetjes
Bij seksueel ongewenst gedrag van alfa-mannetjes constateren wij een glijdende schaal. De jonge hoogopgeleide professionele vrouw krijgt net haar eerste baan en ze wordt al meteen uitgenodigd voor een etentje. Haar alfa-mannetjes baas betaalt natuurlijk. Aangezien de jonge vrouw niet lullig wil doen, laat zij zich dit aanleunen. Vervolgens wordt de samenwerking steeds hechter en zelfs intiemer. Als er al meerdere etentjes door de baas betaald worden, is het moeilijk uiteindelijk weer nee te zeggen. Er komen congressen, die goed zijn voor je netwerk en daar horen hotelovernachtingen bij. Van het één komt het ander. Het grensoverschrijdende gedrag komt pas na het helpen van de jonge vrouw bij haar carrière.

Mijn eigen ervaring als 'loser'
Ik kwam er achter dat de succesvolle plattelandsadvocaat, deze trucs ook bij mijn eigen vrouw had toegepast. Ik werd, als vriend van de jonge advocate, wel op de advocatenfeesten uitgenodigd en mocht soms mee naar een belangrijk proces, maar als er in het dure restaurant afgerekend moest worden, stond ik toch een beetje voor lul. Na dertig jaar bekende ze, dat ze ook door hem aangeraakt is.

Nadat ik zelf carrière gemaakt had, kwam ik op een avond naar een grote boot, waar een advocatenfeest aan de gang was. Ik had mijn nette antraciet-grijze pak van het werk nog aan. Het tweede alfa-mannetje van het advocatenkantoor vroeg aan mij van welk kantoor ik was. Hij herkende mij totaal niet. Ik was al die tijd als meeloper, als 'loser', gedoogd en speelde als persoon geen enkele rol. Pas toen ik de kleding van de alfa-mannetjes ging dragen zagen ze me staan.
Bij het seksuele misbruik door alfa-mannetjes is een glijdende schaal van trakteren, naar complimentjes, naar aanraken, voor jonge professionele vrouwen zeer verwarrend en gevaarlijk. Ze hopen toch in een andere liga mee te kunnen spelen en hun netwerk uit te kunnen breiden. Machtige mannen maken daar misbruik van.

Lullige pogingen
In het misbruikschandaal rond filmproducer Harvey Weinstein vraagt niemand zich af, bij hoeveel vrouwen het wel gelukt is, ze in bed te krijgen. De pogingen die worden beschreven zijn zo lullig en weinig doortrapt, dat je je af moet vragen of deze man wel in staat is op een normale manier een meisje te versieren. Hij lijkt meer op een sociopaat, met machtsmisbruik als middel, dan op een invloedrijke baas die zijn kansen grijpt. Toch zijn er vrouwen die, door toe te geven aan de seksuele verlangens van Harvey Weinstein, op deze manier een positie in de filmwereld hebben verkregen, anders zou hij het niet twintig keer achter elkaar proberen.

In alle verhalen over #Metoo komt te weinig tot uiting, dat jonge vrouwen wel degelijk macht hebben. Ze kunnen hun baas, hun filmproducer of collega wekenlang aan het lijntje houden, ze laten betalen voor etentjes en cadeautjes, zonder ooit toe te geven. Het zijn niet allemaal Harvey Weinsteins die slechts gekleed in een badjas de deur open doen.

De pogingen van de verliezers
Veel verhalen over #Metoo in de NRC van dit weekend gaan over mannen bij verlaten schoolgebouwen, achter bosjes, of in een kroeg, die opeens een jonge vrouw en een enkele keer een jonge man, vastpakken en betasten. In dit soort gevallen wordt in enkele seconden het verschil tussen  dader en slachtoffer duidelijk. Een niet-assertieve, niet agressieve vrouw weet zich niet te verweren.

Eigenlijk zijn de verhalen zoals bij Armando Blanco (plaatje hierboven), waar het een man overkomt, nog pijnlijker. Hij kan op dat moment blijkbaar geen harde klap uitdelen en positioneert zichzelf daarmee in de rol van 'loser' en niet als alfa-man. Pijnlijk omdat een zwerver die de aanval uitvoert ook niet bepaald een alfa-mannetje is. Je wordt dus slachtoffer van een man die zelf al een 'loser' is.

Machtsmisbruik bij minderjarigen
Enkele #metoo-verhalen in de NRC gaan over jonge sporters die onzedelijk betast zijn, of erger. De vele misbruikschandalen in de kerk en in de sport laten zien dat de meest enge machtswellustelingen optreden als geestelijk vader of als sporttrainer. In deze verhalen komt het verschil in macht duidelijk tot uitdrukking. Verschil in macht en afhankelijkheid leidt in heel veel gevallen tot seksueel ongewenst gedrag en tot misbruik. Ook hier is het verschil tussen mannen met macht, de alfa-mannetjes en hun slachtoffers zichtbaar.

Keesjemaduraatje: #Metoo
Het is 1977 en ik lift alleen door Bretagne. Een oudere heer stopt en doet de deur van zijn auto open. Het valt meteen op, dat hij voorstelt om mijn jasje ook achterin te leggen. Dan kan hij er beter bij, zou later blijken. Terwijl hij op een kinderlijke manier, in het Frans, uitleg geeft over de omgeving, ("ce cont des arbres; ca cest de'l eau") kruipt zijn hand op mijn knie. In plaats van meteen orde op zaken te stellen en de hand weg te duwen, dacht ik bij mezelf: "Laat hem eerst maar tien kilometer verder rijden. Ik heb al uren staan liften tenslotte". Uiteindelijk, uitgenodigd door mijn weifelachtige, niet-assertieve gedrag, kroop zijn hand naar mijn kruis. Ik pakte zijn hand en legde die terug op zijn eigen autostoel. Onmiddellijk stopte de auto en zonder een woord te zeggen, stapte ik uit en pakte mijn spullen net op tijd van de achterbank.

Ik stond te trillen op mijn benen. Om mij heen was alleen Bretons bos. Wat nu te doen? Gelukkig stopte er al snel een Frans echtpaar in een lelijke eend. Na dertig kilometer rijden, stelde het echtpaar voor een plek te zoeken om te kamperen. We vinden een mooi plekje in het bos en beginnen onze tent op te zetten. Mijn tent is op een gegeven moment opgezet en ik zie achter mij, dat de vrouw poedelnaakt is uitgekleed. "Wat is dit eigenlijk voor een pervers en seksueel obsessief land?", dacht ik bij mezelf, in plaats van mijn kans te pakken en bij het echtpaar in de tent te kruipen.

Conclusie
Wil je jezelf als slachtoffer positioneren, zet dan een #metoo hashtag op Twitter of in de NRC. Vele slachtofferhulporganisaties zullen er blij mee zijn. Of wil je inzien dat je te weinig assertief bent? Ben je bereid een zelfverdedigingscursus te volgen en de volgende keer keihard gaan roepen, of terugslaan?

Kortom wil je slachtoffer of dader zijn?  Wil je neuroot of psychopaat zijn? Roept u maar. Zet er een hashtag voor! 

Saturday, October 21, 2017

De feiten tot nu toe over Minister Sigrid Kaag


(Sigrid Haag met de tweede 
man van hezbollah, Naim Qassem)


Volgens de NOS wordt VN-diplomate Sigrid Kaag (D66) de tweede minister van Buitenlandse Zaken, met Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking als portefeuille. Op dit moment is ze nog VN vertegenwoordiger in Libanon. Ze heeft voordien de missie voor het opruimen van gifgassen in Syrië geleid.

Waarvan kennen we Sigrid Kaag tot nu toe?

De Israëlische media refereren aan een opmerking van Sigrid Kaag uit 1996 (dat is eenentwintig jaar geleden) waarin ze de huidige premier Netanyahu als volgt omschreef: "Hij vertegenwoordigt de vrede-zoekende Israelis niet" en ook:"Netanyahu doet demogogische- en racistische uitspraken over zijn Palestijnse vredespartners, waardoor die laatste aan de zijlijn komen te staan"

In hetzelfde interview omschreef ze Joodse kolonisten op de Westelijke Jordaanoever als: "Illegale kolonisten op in beslag genomen land". Daarop werd ze door Israelische media als "de hoer van de Arabieren" omschreven. Dat belooft nog iets!

Volgens Sigrid Kaag was haar schoonvader in 1995 door een Jood in Arabische kleding neergestoken. De Israëlische politie kon destijds echter geen enkele aangifte in die richting vinden.
(The Times of Israel 21 okt 2017)

PLO-minister Anis al-Qaq
De opmerkingen van Sigrid Kaag zijn verrassend, aangezien haar Palestijnse man, Anis al-Qaq, als onderhandelaar in het vredesproces en later minister van Planning en Internationale Samenwerking, onder de Palestijnse leider Arafat, vlak voor de verkiezingen 1996 een geheel andere mening over Benjamin Netanyahu had. 

"Ik hoop dat de Arbeidspartij wint, maar ik zou het geen ramp vinden als het niet gebeurde. Peres vecht, net als Netanyahu, voor de belangen van Israel. Beiden proberen, net als wij, zoveel mogelijk uit de onderhandelingen te slepen. Maar beiden moeten op een dag ook inzien dat het beter is voor Israel om een rechtvaardige vrede met ons te sluiten.'

Al-Qaq en andere Palestijnen werden in die periode meermaals benaderd door politici van Likud - 'ter verkenning' van de wederzijdse standpunten. Wat Likud precies wil met hen, is Al-Haq uit die ontmoetingen niet duidelijk geworden. Een ding is Al-Qaq wel duidelijk: "Likud zal doorgaan met het vredesproces, al zegt de partij in haar verkiezingsleuzen van niet. Als je pragmatisch bent, weet je: er is geen weg terug. Als Netanyahu de huidige situatie bevriest, komen de Palestijnen in opstand. Hij weet dat, en wil dat niet. Dat Likud tegen de vrede zou zijn, is dus een sprookje."(NRC Handelsblad, 24 mei 1996)

Op dat moment in 1996 is de onderhandelaar Al-Haq veel positiever over de Likud partij van Netanyahu, dan zijn vrouw, de Nederlandse diplomate Sigrid Haag.


Sigrid Kaag nu

Nu zijn we 21 jaar verder. Het Oslo-vredesproces is definitief mislukt. Sigrid Haag heeft belangrijke diplomatieke taken voor de VN uitgevoerd. Haar onderhandelingskunsten zijn onomstreden. Wat kan voor D66 de reden zijn, juist haar voor deze functie als minister te vragen? Om die vraag te beantwoorden is het belangrijk te analyseren wat de grootste conflicten in de wereld zijn en welke gevaren Nederland bedreigen.

Midden-Oosten
De schermutselingen op de Westelijke Jordaanoever zijn niet gevaarlijk genoeg, om de wereldvrede in gevaar te brengen. De atoomdeal met Iran en de oorlog in Syrië vormen de echte uitdagingen. Nederland wil graag zijn woordje in de internationale politiek meespreken en Sigrid Kaag is een geschikte kandidaat. Ze spreekt perfect Arabisch en heeft al eerder met Iraanse regeringsfunctionarissen onderhandeld (niet in het Arabisch). Donald Trump hoeft maar even met Mark Rutte te bellen en Nederland doet een duit in het zakje.

De oorlog in Syrië en de dreiging van IS en andere terroristen kunnen we van Nederland uit niet oplossen. Sigrid Kaag heeft echter ervaring in het voeren van gesprekken met zowel regeringsleiders, als terroristen. (zie foto boven)

Vluchtelingen 
Het grootste gevaar, qua stabiliteit en welvaart, dat Nederland bedreigt, is het mislukken van de Turkije deal en daarmee het op gang komen van een nieuwe stroom vluchtelingen. Terroristen zullen met die stroom meevaren. Een aanslag in Nederland, als gevolg van de ongecontroleerde immigratie, zou een ontwrichtend effect hebben.  Kan Sigrid Kaag aan het voorkomen hiervan een bijdrage leveren?

Helaas heeft Sigrid Kaag, vanuit Nederland gezien, een buitengewoon naïef beeld over vluchtelingen. Ze vindt dat Libanon en Jordanië de vluchtelingen niet alleen op kunnen vangen en vraagt Europa het vluchtelingenbeleid te herzien. (Buitenhof 4 sept 2016) Dat standpunt zou haar nog wel eens kunnen opbreken. De PVV en het Forum voor Democratie staan klaar om haar onderuit te halen, als ze dit soort poespas in de Tweede Kamer zou verkondigen.

Conclusie
Wat betreft kennis en kwaliteiten is Sigrid Kaag uitermate geschikt voor de functie van Minister van Buitenlandse Zaken. Ze spreekt Arabisch en acteert op een hoog diplomatiek niveau. Misschien  weet ze ook wel teveel om deze functie uit te kunnen oefenen. Of ze ook het juiste morele kompas in zich heeft en het Nederlandse volk internationaal goed kan vertegenwoordigen, zullen we moeten afwachten. Voordeel van de twijfel.